No, it’s not your own Disaster.

Goedendag,

Ja – daar ben ik weer. Ik ben zoals gewoonlijk weer druk en zo, maar vanavond kan ik lekker zitten, ga ik vroeg naar bed en sta ik morgen lekker fit en gezond op. Isn’t that a great idea? Ja ja.

Muziek. Ja, bijna iedereen luistert er wel naar. Muziek is het fijnst, het mooist om naar te luisteren, vind ik. Als ik ergens van kan genieten, dan is het van muziek en dat meen ik uit de grond van mijn hart. Muziek gooit wat leven in het uitzicht van saaie weilanden, het sluit je eventjes af van de wereld als je dat nodig hebt, het inspireert je en herinnert je aan goede tijden. Maar ook aan de slechte tijden, en dat heb ik heel speciaal met één lied. Dat lied is Your own Disaster van Taking Back Sunday. Het is een heel zielig nummer eigenlijk en ik hoorde het gister weer voor het eerst in een lange tijd. Nu heb ik hem weer op mijn computer staan en raad eens, nu luister ik hem alweer.

Nou – waarom zou ik in godsnaam een lied luisteren wat me aan moeilijke of pijnlijke tijden herinnert? Ik ben waarschijnlijk één van de enigen die dat graag doet. Ik denk terug aan hoe ik ooit was, hoe ik toen dacht en hoe ik toen deed, en hoe ik dat verbeterd of verslechterd heb. Daar leer je van en dat vind ik heel belangrijk, want je gaat nooit voor niets door een moeilijke tijd heen, echt niet. Ik word er dan ook wel weer heel sentimenteel van, natuurlijk, en zo’n mooi lied als dit gaat ook altijd gepaard met tranen, maar het zet me wel aan het denken.

Ik ken iemand, L. Even ter informatie: zij is één van de mooiste mensen die ik ooit heb gezien. En niet op de magere-model-makeup-foundation-hakkenvan12381902cmhoog-manier of iets dergelijks, maar haar mooiheid van binnen straalt ze zò erg naar buiten uit, en dat waardeer ik heel erg. En ik vind het zo doodzonde dat ze dat zelf niet doet. Deze blog is daarom ook speciaal voor haar.

Ik ben niet van plan haar hele naam hier openbaar neer te zetten, vandaar de afkorting ook. Ik weet dat ze zich door moeilijke situaties moest slepen en dat God (voor hen die in hem geloven) ook niet altijd zo van haar hield, maar ik vind het wel onwijs knap dat ze nu is geworden wat ze nu is. Dat kunnen niet veel mensen zeggen, en dat bewonder ik ook heel erg. De negatieve gedachten en tweede, derde, vierde of hoeveelste stemmetjes dan ook, zijn ook nog niet uit haar hoofd, maar die slaan we er samen wel uit.

Misschien niet veel wat ik wou zeggen, maar ik wou even laten weten that you’ll get there and I’ll be with you, beside you.
x

(im)perfectie?

Howdie.

Lang weggeweest, as usual. Ik ben druk, druk, druk en ik probeer de meeste dingen even op een rijtje te zetten en daar passen nu geen weblogs en schrijfsels tussen, hoewel ik dat natuurlijk wel jammer vind. Mijn laatste twee maanden van school zijn ingegaan en ik doe heel erg mijn best om met een goed rapport over te gaan en ik heb het vertrouwen wel dat dat lukt, maar ik probeer ook om veel muziek te maken aangezien ik dat vooral aan het begin van het jaar nogal verwaarloosd heb. Zonde, ja.
Ik heb trouwens ook tegenwoordig (sort of) een sociaal leven. Weet je dat dat heel veel energie en tijd kost? En dan zeggen ze nog dat het gezond is ook – ik raak er alleen maar moe van en het is ook niet zo goed voor mijn hoofdpijn. Maar hé, wat vrienden om je heen kan nooit wat kwaad, toch? Daarnaast heb ik toch niet veel beters te doen in mijn leven, dus een stickie opsteken in het park kan d’r altijd bij, hè.

Ik, persoon vol met agressie en irritaties, heb natuurlijk altijd wat te zeuren. Dat zit in mijn karakter en zal waarschijnlijk ook nooit weggaan. Je kan het ook streben noemen, trouwens. Ik houd van verbeteringen, ik ben perfectionistisch, maar ik ben ook een ontzettende pessimist hoewel ik altijd heel erg mijn best doe het te verbergen. Jammer dat ik daar altijd in faal. Ik denk overigens wel heel makkelijk; niet zwart-wit (daar ken ik er wel wat van), maar heel makkelijk en niet zo drama. Ik haat drama – ik krijg daar echt ontzettende hoofdpijn van. Maar hoeveel ik ook zeur over dat de wereld eens moet leren van haar fouten, dat mensen eens moeten zeggen waar het ècht op staat, dat mensen altijd een hele seizoenbox GTST maken van de vraag waar het antwoord al zò overduidelijk is, er zijn altijd mensen die nog meer zeuren dan ik. Ja, dat is echt mogelijk. Echt waar. Ik ken er wel een paar, en daar krijg je pas echt hoofdpijn van. Drie weken lang gehersenspoeld achter de pc zitten tipt d’r zelfs niet aan; een week zonder koffie ook niet.

Ik hoor mensen heel vaak zeuren dat anderen ‘perfect’ zijn of iets in die richting. Ik ken iemand (hoihoi? recognition anyone?) die het heel vaak .. gepast vindt mij ‘perfect’ te noemen. Even ter informatie, hoor, voor degenen die het nog niet doorhebben: niemand is perfect of iedereen is perfect. Kies zelf: de optimisten kiezen waarschijnlijk voor het tweede, en de pessimisten voor het eerste, maar het bestaat niet dat één iemand perfect is en de andere niet. Wie bepaalt überhaupt (im)perfectie? Zeg dat je dat heel goed zelf kan, maar nìemand kan objectief over zichzelf oordelen dus zo goed zal je het vast niet kunnen, believe me. Een ander kan ook zeggen dat iemand perfect is, maar dat betekent nog niet dat het vaststaat – ten eerste; als één iemand dat vindt, vindt iedereen dat dan ook? Nee, natuurlijk niet > meningen verschillen. Dus rot een eind op met je perfectie en je imperfectie – je bent een mens en ga d’r maar lekker vanuit dat je perfect of juist niet perfect bent, maar kom er dan niet mee naar mij toe kakken want dat hele perfecte versus imperfectie is veel te zwart-wit voor mij.

Oh, trouwens. Als je een compliment krijgt over dat je iets leuk hebt zitten of dat iets perfect past bij iets anders: ga het dan absoluut niet ontkennen, dat komt nogal over alsof je de hele wereld wil laten weten dat je een slecht zelfbeeld hebt. Ja. Kinda sneu, hè? Dus – krijg je een compliment? Bedank dan vooral iemand en ga niet gelijk gillen dat het niet zo is, want ik heb al hoofdpijn genoeg van dat sociale leven van mij.

Groeten vanuit Overijssel.

My Exodus

Howdie!

Omdat ik nogal héél, héél erg veel gebrek aan inspiratie heb post ik gewoon een gedicht die ik daarnet geschreven heb. Too tired and too sjaaguuurijniiieeg.

 

My Exodus

Thousands of eyes I’ve seen
Thousands of lifes I felt.
But no one can replace
that one, sweet memory.

Many feeling I heard dying
Many rows flew around.
But nothing is as sweet as
the solitude dominating my life.

One of thousands I lost
And one of thousands I’ll never
ever embrace.
cause this life is insane
and this is my very sweet
Exodus.

Never I planned to be a part
of the hate flowing in your veins.
But at the same time I love
killing your oxygen.

One time I’ll spare your tears
Thousand times I’ll enjoy
your screams, your dreams, your streams,
full of repressed pain.

One of thousands I cried
And one of thousands I’ll never
ever embrace.
’cause this life is killing all this
and this is my very sweet
Exodus.

I promise to be true to your movements
of screaming nightmares.
I promise to be true to your dextrose
I taste in your flowing blood.

But I’ll never come back
as I planned or wanted to do.
’cause this is my one last
Exodus.

My way back Home

Howdie,

Wauw – ik ben hier echt heel lang niet meer geweest. Mijn inspiratie vult zich de laatste tijd niet meer zo bij en mijn energie vliegt ook nogal vaak weg dus ik heb of geen zin om te schrijven, of ik heb de tijd niet eens. Saai, hè? Ik blijf vandaag ook thuis omdat ik echt niets anders kan dan zitten en liggen en schrijven en TV kijken – en zeg dat dat o zo leuk is, ik moet nog een heel boek van Nederlands uitlezen maar val telkens na vier regels al in slaap en als ik wakker word ben ik die regels allang vergeten ^^ En oh, als ik dan eens de tijd heb om te slapen dan lukt het niet en dan slaap ik, zoals vandaag, van half1 tot 4uur ’s nachts. Joepieeeeee.
Ik heb zelf wel drie schrijfseltjes, trouwens, maar ik post ze niet gelijk alledrie – dan hebben jullie nog wat te goed van me.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

My way back Home

Another voice screamed
‘Walk on down in your
sweet, lovely heart.’

Another day said
‘Let the angels in and
heal your broken heart.’

Another hour whispered
‘Leave behind the bloody
veins in your customised life.’

It doesn’t matter what
way I love
Nor which words I chose.
I just want a direction
lead me to a place
called Home.

Another week I found
the long-tasting hope
without losing control.

Another fire I burned away
the long lost luck,
burning in my eyes.

Another wing I had to cry
for a longer kiss
as my one last Goodbye.

It doesn’t matter
how many lifes I regret
Neither the pain I have to blow away.
I just want a star
to bring me to a place
called Home.

It doesn’t matter
how many dreams I fight
Nor the silence I decide to kill.
I just want a life
to send me to a place
called Home.

Welkom terug in je (gebrek aan) leven

Howdyhoooo.

Door bepaalde omstandigheden (bijvoorbeeld de hindernis ’school’ en de kwelling ‘huiswerk’) heb ik inderdaad best lang niet meer geblogd; geen tijd en ook totaal geen inspiratie. Op dit moment heb ik dat ook totaal niet, maar ik hoop dat ik wel wat bij elkaar weet te flansen door wat onzin te lullen. Wat ik praktisch altijd doe, ter informatie.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dus – 23 februari 2009 om 06.00 uur ging mijn wekker af. Even ter info; dat was pure horror want ik had een leuk ‘good morning’-toontje op mijn mobiel staan waarna ik het een dikke mep had gegeven. Ik kon de verleiding het linearecta in een gracht (die hier niet eens in de buurt is, maar okie) gooien nèt op het nippertje weerstaan en werd natuurlijk strontchagrijnig als een zombie wakker. Kleding vergeten klaar te leggen, niet wetend wat ik aan moest doen, eten vergeten, van de fiets gedonderd met een kuthoofd, vingers tussen de deur gekregen en de helft van mijn boeken vergeten. Oh, dat laatste gebeurt trouwens zo’n beetje altijd; niet alleen de maandag na de vakantie. Nadat al die dingen me zo’n beetje hadden gehinderd (empêcher! Hah, ik heb Frans geleerd voor God’s sake!) kwam ik toch op tijd aan bij de trein en ging ik zo heeeeeeeeeerlijk en hartstochteliiiiiiiijjjjjjkk en vooral héél, héél, réte BLIJ naar school.

Eerste 2 uur techniek. Even voor de mensen die het nog niet hadden ingeschat: ik ben héél héél erg niet technisch ingesteld en ik sla ook gemiddeld elke twee weken zes spijkers in mijn vinger als ik toch maar weer een verwoede poging doe wat schilderijtjes aan mijn kamermuur te hangen omdat ik de twee weken daarvoor de moed had opgegeven (vanwege die zes gaten in mijn vingers, uiteraard). Daarnaast heb ik meestal dat een muur instort als ik het aanraak met mijn vaders boormachine en weet ik nog steeds niet wat een blokhaak is.. of is het een blokhout? Houthaak? Ach, verzin maar wat.

Dus, na die gezellige twee uur techniek hadden we muziek waar we alleen gingen toekijken hoe anderen een beetje vals aan het zingen waren. Daarna hadden we wiskunde wat ik natuuuuuurlijk niet af had (joh, zou je denken? Jacobijn die wiskunde niet afheeft? Humorrrr!). Daarop volgde nog iets wat een Engelse les moest voorstellen, een uur waar iedereen elkaars ogen uitstak met wat linialen en de achterkant van een potlood (wat ook wel tekenen heet) en de geweldige maandag na de vakantie eindigde met de o zo beruchte lessen Nederlands. Auw. Dat deed pijn. Ik háát Nederlands – kan je het je voorstellen? Ik schrijf me elke dag naar de andere kant van Goor (niet erg ver, vandaar) en ik haat Nederlands. Ach – het zal wel aan de methode liggen, hè. Saai.

Natuurlijk, na die vermoeiende schooldag ging ik zo snel mogelijk naar huis! Gauw de fiets op naar het station, trein van kwart voor 4, kwart over vier thuis… Ik douchen en met chocola op de bank zitten.

Oh kut, ik moet nog naar muziekles. JOEPIEEEEEEEEEEEEE!

All what’s left

All what’s left

We were fighting a war,
Self-knowing and destroying.
We were leaving behind
A war zone drowning.
We were running trough
The tears dropped out of the sky.
But you can’t run harder than
You look like an angel of mine.

All what’s left
Is a designed crime scene.
But we can’t deny the pain we embraced.
All what’s left
Is a lifeless heart letting pass time.
But all we can do
is flight to heaven’s border.

I never saw someone cry like you did
Every night and day.
You drowned yourself in eternity.
And no one can believe or say
We were leaving afterlife
And betraying reality
But no one can tell,
Where to find life’s gallery.

All what’s left
Is a designed crime scene .
But we can’t deny the pain we embraced.
All what’s left
Is a lifeless heart letting pass time.
But all we can do
is flight to heaven’s border.

But when there’s no one left
To fight our self-torturing fights for
To leave the hearts which are left for
To know the right ones are right for
To run to life or death for

Don’t you dare to leave this here
Don’t you dare to leave me behind
Just stroke my shoulder when you cry
Don’t betray me, time will show you the way.

All what’s left
Is a designed crime scene.
But we can’t deny the pain we embraced.
All what’s left
Is a lifeless heart letting pass time.
But all we can do
is flight to heaven’s border.

Haat

Howdyhoo.

Zoals veel mensen wel weten vind ik de tweede wereldoorlog heel interessant en kan ik niet stoppen met films kijken daarover en er boeken over lezen. Het komt misschien ook omdat alles wat in WO2 gebeurde nóóit in me op zou komen, ik zou me niet kunnen voorstellen dat mensen zò wreed zijn en het was dus de eerste onbekende ‘wereld’ waar ik in werd getrokken toen ik een jaar of acht was.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

WO2. Het is een heel bekend en ook heel ‘belangrijk’ deel uit de geschiedenis en ik denk dat er meer mensen zijn die bij geschiedenis aan WO2 denken dan aan de Beeldenstorm omdat WO2 nog best recént is en omdat WO2 voor iedereen in die tijd een hele grote schok was. Alles ging goed – er was ontzèttend veel welvaart en dat leek ook alleen maar groter en groter te worden. Die eeuw noemen we overigens de ‘industriële revolutie’. De eeuw daarna was er één die we nooit meer zouden vergeten, één waar mensen collectief werden àfgeslacht om hun geloof, afkomst, afwijkingen of wat.dan.ook. Ja, de wereld werd heel hard met de neus op de waarheid gedrukt hoe arrogant we waren in de tijd van de industriële revolutie. We waren buitengewoon arrogant. Niet leek ons nog tegen te kunnen zitten en alles ging goed! Daar denken we nu heel anders over, denk ik.

Het enige wat ik erover kan zeggen dat het pure haat was. Haat aan mensen die anders waren. Het bestond àllemaal uit haat. Dit is haat. Dit is haat. Dit is haat.

Loop eens allemaal een concentratiekamp binnen wat nu als museum dient, bijvoorbeeld Auschwitz. Het simpele woordje ‘haat’ of ‘afgunst’ is niet meer een simpel woordje; je ziet waar het naartoe kan leiden en ik denk dat een heleboel mensen gewoon zullen schrikken van wat ze daar aantreffen; ovens waar duizenden of zelfs miljoenen mensen zijn verbrand, foto’s van doden, foto’s van uitgemergelde overlevenden. Die mensen daar hebben ontzèttend geleden door die twee woorden die ik net heb genoemd – haat en afgunst. Ze hebben mensen verloren, ze hebben degene waar ze van hielden in ovens moeten stoppen, ze hebben dierbaren zien sterven; wij kunnen ons níet indeken hoe machteloos en verdrietig die mensen zich moeten hebben gevoeld. En dat door die twee woorden.

Kijk alsjeblieft eens in zo’n kamp, lees alsjeblieft eens een boek erover en kijk films. Leer ervan en ga op een goede manier leven, toon respect en beoordeel mensen niet zonder dat je ze kent. Stop met ruzie maken.
Misschien leren wij dan eens van de geschiedenis en misschien is die WO2 dan niet helemáál voor niets geweest.

Waardig

Waardig zal de dood nooit zijn
want het leven is de bron der pijn
en tranen zijn hulpeloos.

Waardig kan je niet denken
want denken is een teken van twijfel
en een weg van zwakte.

Waardig kan je nooit doen
want doen is een gewoonte, geen kunst
dus nooit een punt van tevredenheid.

Waardig kan je niet zeggen
want woorden neem je over,
en is dus een uiting van onzelfstandigheid

Maar waardig kan je wel leven
door naast het leven te lopen,
en nooit erachter of ervoor.

World of Love

Howwdyhoo.

Dus, na gillend wakker worden vanwege een zéér, zéér pijnlijke nek en met spoed naar het ziekenhuis moeten omdat de dokter dacht dat ik een hersenvliesontsteking had, wat uiteindelijk uitgesloten was (zoals ik al verwachtte) en ik maar besloot om mijn onbeweegbare nek in bad te doen (en de rest van mijn lichaam en mijn gehele geest ook, trouwens) kwam ik toch echt op een nieuw onderwerp van mijn blogje, namelijk: liefde!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Liefde is denk ik één van de dingen die mensen het meest belangrijkst vinden en ik geef ze gelijk; mensen die geen liefde hebben gekend vroeger of mensen die gewoon geen liefde krijgen kunnen aardig last krijgen van psychische problemen. Liefde is een levensbehoefte.

Maar dat brengt mij dus op de hoofdzaak van dit blogje.. Wàt is liefde nou eigenlijk? Liefde is niet groot, dat weet ik zeker. Ik heb nog nooit iets gezien waar een labeltje aanhing met de benaming ‘liefde’ erop en ik heb nog nooit een hartje gezien groter dan een flatgebouw in Amerika. Liefde is dus iets abstracts en niet groots, maar het gevoel wat er mee kan worden teweeggebracht, dàt is groot en ik denk ook één van de mooiste dingen die er zijn.

Toch is dan de vraag ‘wat is liefde?’ niet beantwoord. Is liefde 20 euro krijgen van je moeder? Is liefde iemand aan het lachen maken? Is liefde een zoen van degene die je leuk vindt? Ik denk dat liefde iets kleins is, iets kleins waar je tevreden mee moet zijn. Een verjaardagskaart van een vriendin die ver woont en die je weinig spreekt maar tòch even die kaart koopt, schrijft en op de bus gooit. Liefde is ook een smsje krijgen van je beste vriendin dat ze je best wil masseren (points at Lea!) en op ziekebezoek wil komen. Liefde is een sigaret krijgen van een vriend als de jouwe op is. Liefde is een knuffel krijgen omdat iemand je heeft gemist en liefde is het helpen van iemand die je niet kent.

Nu ik er zo bij stilsta.. misschien houd ik toch wel een beetje van deze wereld, want als je naar de kleine dingen kijkt en zelf zoveel mogelijk voor anderen probeert te doen, leven we misschien ooit wel in the word of loveeeee!

Niet dat ik dat verwacht, of zo. Allemaal roze gebouwen en roze eten en roze mensen. Nee, ik denk dat we eerst moeten stoppen met ruzie maken met andere landen of je eigen familie en we ook wel eens mogen beginnen met centjes geven aan de arme mensen. Dàt, dames en heren, is nou ware liefde! Gewoon de hartstocht die je hebt, delen met een ander.

Never enough

Howdyhoo!

Zo, het is weer een mooie zaterdag en ik heb uitgeslapen tot half 9 ongeveer (ik sliep gisteravond al om half10, ja ja) en heb toen maar even wat harde metal aangezet om goed wakker te worden ^^ Vandaag ga ik niets anders doen dan wat wiskunde maken, wat leren en wat schrijven of lekker muziek maken.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Laatst hè, zag ik een krantenartikel over de zogeheten ‘pro-ana sites’. Voor de mensen die ze niet kennen; het zijn sites waar mensen met eetstoornissen elkaar treffen en elkaar wèl steunen in hun leven en zeggen dat ze moeten stoppen als hun ondergewicht levensgevaarlijk is, maar ze sporen elkaar ook weliswaar aan om te gaan afvallen en ze geven elkaar tips zoals ’slaap meer dan 6 uur want dan is je stofwisseling 15% sneller’, ‘doe je raam open, door de kou ga je ’s nachts meer calorieën verbranden’ en dingen als ‘als je stilzit, tik dan met je handen of je benen; zo verbrand je toch nog calorieën’ en ’slaap met één been buiten bed, dan verbrand je ook meer calorieën’. Ik vind het niet ziek, hoor, dat dunne ideaalbeeld. Ik vind het gewoon jammer dat mensen hun leven onnodig verpesten (ja dames en heren, ik zit in een stadium dat ik kan zeggen dat mensen hun leven verpesten door een eetstoornis te krijgen, even applausje graag). Dat doet me eraan denken.. in de 19e tot een deel van de 20e eeuw was het schoonheidsideaal mollig, dik, brede heupen, dik kontje en dergelijke. Niet altijd gezond natuurlijk want dat is alleen maar een reden om snel de MacDonalds in te duiken, maar ik denk dat als mensen het dikke schoonheidsideaal nastreven ze een stuk gelukkiger worden want ja, eten is nou gewoon lekker, hè (vooral die lekkere chocola met nootjes.. en de popcorn en de chipjes.. en oooh PIZZA! Ja hoor, daar ga ik weer).

Dus toen ik daar even over nadacht kwam ik tot de conclusie dat mensen gewoon nooit tevreden zijn. De mens wil altijd mèèr. Ik bedoel, in de 19e eeuw was het een teken van welvaart als je dik was; het betekende dat je genoeg geld had en rijk genoeg was om veel eten te kopen. Nu, in deze tijd, weten we dat Nederland een welvarend land is en dat de meeste mensen wel goed rondkomen dus dan gaan mensen maar lijnen en dun worden, want dat is dan weer een teken van ‘jezelf in bedwang kunnen houden’ en ‘controle’.

Laats liep ik in de supermarkt en een meisje zat te krijsen tegen haar moeder dat ze nog één, nog één tijdschrift wou. Haar moeder antwoordde hierop: “Maar schatje, je hebt er gister ook al één gekregen!” Daarna begon het kleine opdondertje nog harder te schreeuwen.

Nu ik er zo bij stil sta… ik zou eigenlijk best nog een mobieltje willen hebben. En hé, verrekt, vijf zonnebrillen klinkt ook niet slecht, hè? En oh God, wat zou ik graag miljonair willen zijn…