& a happy 2010

02/01/2010

Howdyhoo.

Raad eens welke dag het is vandaag? Ja, het is inderdaad twee januari tweeduizendentien. En inderdaad – dat betekent dat het geen tweeduizendennegen meer is, en dat betekent weer dat er een nieuw jaar is aangebroken.

Wat het nog meer betekent dan dat? Niet erg veel, denk ik. Het is niet alsof je een nieuw leven start of begint met een schone lei. Nee, het is vooral dat mensen in januari zich aan hun, vaak onhaalbare, voornemens houden – maar vanaf februari gaat het toch echt mis en denken mensen vaak twee weken aan hun gefaalde voornemens, maar na halverwege februari kijkt niemand er meer naar om en staan we in de kou te wachten totdat het weer lente wordt. Ja, zo gaat het bij bijna iedereen. Er zijn natuurlijk uitzonderingen – er zal vast wel een dik mens van 280 kg opeens heel veel afvallen (we negeren dat als je 280 weegt en je loopt tien meter, je gelijk zo’n twee kilo kwijt bent) en er zijn ook vast mensen die bij zichzelf denken ‘laat ik toch wat minder drugs gebruiken’, waarna ze dat ook daadwerkelijk doen. Kijk – dát is vaak het probleem. Iedereen kan een waslijst van tienduizend items maken over wat hij of zij graag zou willen veranderen in 2010, maar je er ook (langer dan een maand) aan houden, dát is het probleem. Het enige voornemen wat uitkomt is vaak het ‘geen voornemen hebben’, maar daar blijft het ook bij. Dat betekent overigens niet dat ik vind dat je geen voornemens meer moet gaan bedenken. Ik bedoel, ook al werken ze maar voor een maand – dat is alweer 1/12 (8,3 % als ik geen noob ben in wiskunde?) van een jaar en dat is beter dan 0/12 (a.k.a 0 % – ik mag er toch vanuit gaan dat dat wel goed is). Ik heb zelf ook zo mijn voornemens, ook al had ik daar de nacht van 31 op 1 niet echt over na kunnen denken omdat ik de hele tijd in de weer was.

Mijn voornemens zijn denk ik heel standaard: meer huiswerk maken, wat gestructueerder leven, meer thuis zitten en vooral toch wel weer wat kilo’s kwijtraken. Vanwaar die voornemens?
Kijk, op zich doe ik het op school prima. Ik sta iets van een 8 gemiddeld op mijn rapport terwijl ik 16 vakken heb waar van 6 talen en waarvan 5 geen goede vakken van mij zijn. Dus eigenlijk zou ik kunnen zeggen “oh 2010 komt wel goed qua school”, maar ik vind het juist fijn om een proefwerk te maken als ik ook wat heb gedaan met de stof. Dat voelt gestructueerder (en dat is ook weer één van mijn voornemens – pfff, het wordt wel ingewikkeld, zeg). Dat geldt niet voor alle vakken trouwens, ik bedoel ik ga heus geen geschiedenis opdrachten doen en ik ga heus mijn tijd niet verdoen aan Frans. Maar bijvoorbeeld natuurkunde, scheikunde of economie zou wel handig zijn. Vooral natuurkunde. Ja. Kutvak.
Maar goed. Ik wil ook wat meer thuis zitten en eigenlijk ben ik daarmee al goed het nieuwe jaar in gegaan. Ik heb deze vakantie echt véél thuis gezeten, ik geloof meer dan ik ooit heb gedaan in een vakantie. Kijk eens naar mijn leven in de herfstvakantie. Daar had ik iets van drie nachten bij vriendlief doorgebracht, 2 bij andere mensen en er kwamen ook nog eens 2 nachten mensen bij mij slapen. Van de 9 dagen vakantie had ik dus 7 nachten niet alleen geslapen en 5 nachten van de 9 was ik niet eens thuis. Dat betekent ook dat ik 5 nachten heb gedaan aan grondige hersencelwegspoeling waarschijnlijk want oh ja – natuurlijk een biertje kan er wel in. Of nog een wijntje. En een keer een rosébiertje is ook wel lekker, natuurlijk… Wat zei je? Dropshot? I’m tooootally in! Deze vakantie ben ik juist veel thuis geweest. Ik heb één nacht of heel misschien twee niet thuis geslapen, ik ben in de vakantie enkel wat keren bij vrienden geweest en dan een keer een middagje naar de stad of zo, maar dat was het. Het bevalt me wel in de winter. In de zomer HAAT ik het serieus om thuis te zijn – het is zo heerlijk dan met vrienden naar het hulsbeek (beek in Oldenzaal) te gaan of te genieten van de zon in een park of te basketballen op het basketbalveld. Dus dat meer thuis zijn geldt alleen voor in de winter. En inderdaad, enkel omdat me beter uitkomt.

Wat kilo’s afvallen spreekt denk ik voor zich. Het leuke aan aankomen (ja, ik kan zelfs iets LEUKS ervan noemen) is dat je zichtbaar grotere borsten krijgt en dat is natuurlijk nooit erg, maar dat zichtbare grotere buikje (voor zover je die ‘je’ er nog achter kan plakken) is altijd wat minder. En ik ben er ook achter gekomen dat ik ‘s avonds vaak misselijk ben alleen maar omdat ik ongezond heb gegeten. Daarom heb ik gister en vandaag zeker veel gezonder gegeten dan twee weken hiervoor. Gister had ik twee broodjes gegeten, avondeten (soep + schotel) en toen ik thuis kwam drie chipjes of zo, totdat ik misselijk werd dus. Vandaag heb ik vier boterhammen gegeten, een kerstkoekje en wat linzensoep. Nu heb ik wel trek overigens, want ik heb ook 2 uur schoongemaakt, dus ik eet zo nog een broodje met kaas o.i.d. Nou – dat is toch beter dan twee boterhammen, avondeten en heeeeeel veel chocola en koekjes e.d.? Goed begin, dus. Hoewel ik toch wel wat meer groene thee mag gaan drinken.
En dat gestructueerde: daar vallen al deze voornemens onder, dus als ik deze hierboven vervul krijg ik er nog één gratis bij ook.

Nou, ik wens jullie een fijn 2010 ook al ben je enkel een jaartje dichter bij de dood. Of bij de verlossing: het is maar hoe je het ziet.
Tschüs!

Verplichtingen

29/12/2009

Howdyhooo,

Weet je waar ik nou echt een hekel aan heb? Ja, je raad het al door de titel: verplichtingen.
En natuurlijk, iedereen heeft verplichtingen, maar er zijn verplichtingen die je een goed/euforisch gevoel geven en er zijn verplichtingen die je alleen maar kwellen. Y E A H.

Huiswerk maken. Dat ziet iedereen als iets stoms/’kuts’/slechts/saais/whatevers. Ik houd ook heeeeeus niet van huiswerk maken, en dat vooral huiswerk voor vakken zoals natuurkunde, wiskunde, scheikunde en ENGELS (want dat is gewoon ontzettend nutteloos), maar als je het af hebt dan heb je 1) het gevoel dat je iets nuttigs hebt gedaan 2) dus het gevoel dat je een productieve dag hebt gehad 3) het idee dat je weer wat slimmer bent geworden (of dat nou waar is of niet) 4) èn het idee dat je misschien toch wel wat discipline hebt, ook al is het misschien voor even. Ja, dat vind ik het ‘leuke’, voor zover dat kan, aan huiswerk maken. Het is een goede verplichting.

Kijk, ik zie ook naar pianoles gaan een beetje als een verplichting. En niet omdat ik verplicht bèn, nee natuurlijk niet – ik kan eraf wanneer ik eraf wil, maar omdat mijn ouders daar wel voor betalen en omdat mijn pianoleraar daar niet voor niets zit. Maar dit is ook weer een leuke verplichting, want ik heb er heus geen problemen mee om naar pianoles te gaan – het tegenovergestelde juist. Hetzelfde geldt voor turnen trouwens, maar dat is ook meer omdat je weet dat je weer een beetje wat gezonds hebt gedaan en dat je toch weer eens wat calorietjes kwijt bent en omdat je spieren kweekt/traint (ligt er maar net aan, hè) en dat is nooit erg, natuurlijk.

Maar dan heb je ook nog eens de verplichtingen die jou geen enkel voordeel bieden. Je weet wel – dat je verplicht naar je oma moet terwijl je haar niet eens mag en zij toch alleen maar praat met je ouders. Wat heb je daaraan? Dat je je ouders blij maakt omdat je meegaat? Nee, natuurlijk niet, zij hebben niet eens oog voor jou omdat ze de hele tijd met je oma praten. Lijkt het beleefd? Nou, liever eerlijk dan beleefd en niet-eerlijk. Ja. Als ik überhaupt een oma had, was ik gewoon thuis gebleven.

En zo’n soort verplichting heb ik vandaag nou ook. Ik mag heerlijk thuis gaan blijven terwijl het zúlk mooi weer is (en ik heel graag vriendlief wil knuffelen) zodat ik de dochter van de beste vriendin van mijn moeder kan gaan vermaken. Als er iemand is die ik niet mag – sorry, maar dan is zij het wel (natuurlijk met nog een hele waslijst erbij, maar zij staat er zeker weten op in de top 10) en dan moet ik mezelf opofferen omdat mijn moeder dat graag wil. Nou ja, misschien ben ik wel heel egoïstisch en is het normaal dat ik gelijk superblij “JAAAAA, OMDAT U HET BENT, MOEDER” zeg, maar nee – dat was niet mijn eerste reactie.

Gegroettttt,
wens me sterkte. Ik hoor ze al aankomen.

Christmas-time

24/12/2009

Howdy,

Flikkerende kerstlichtjes vind je nu in alle straten. Een echte of kunstkerstboom heeft bijna iedereen wel in zijn of haar huis staan, met natuurlijk verscheidende glanzende kerstballen en kerstkransjes – en natuurlijk ook de mooie, gouden piek. Kalkoenen zijn massaal ingeslagen, supermarkten maakten overuren…

Allemaal voor kerstmis.

Maar waarom vieren we het nou precies? Ja, officieel omdat Jezus Christus is geboren in een kribbe in een kerststal. Maar Joodse mensen vieren bijvoorbeeld het soortgelijke feest Chanoeka waar wordt herdacht dat Judas Mekkabeüs de Tempel van Jaruzalem veroverde. En Hindoes vieren ook een feest wat je een beetje kan vergelijken met kerst, het Divali-feest, namelijk om het licht te verwelkomen in de wereld. Het heeft eigenlijk allemaal met licht te maken: Chanoeka betekent ‘het feest van de lichtjes’, Divali betekent ‘een rij lampjes/lichtjes’ en bij kerstmis is de kerstverlichting ook zeker niet te vergeten, hè.

Dus misschien vieren we het alleen maar om wat licht in de winterse duisternis te scheppen?

Ik denk dat kerstmis gewoon weer één van de duizenden redenen is om te feesten. Aan geloof wordt bijna niet meer gedacht hedendaags. In de kerk vind je vooral zeurende kinderen die niet mee willen met hun ietwat gelovige ouders. De helft van de bevolking in zo’n kerk komt er dus niet eens voor de dienst, maar gewoon omdat hij of zij verplicht is. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik het idee heb dat het bij overige geloven vaak veel strikter is, maar dat weet ik niet zeker.

Maar goed – ik zat dus vandaag in een (ontzèttend volle) bus met allemaal jongeren van rond de achttien o.i.d. met kerstmutsen op (die ik eerst niet zag – ik dacht eerst dat er gewoon voetbal was, maar zelfs met mijn grote brein kan je er op een gegeven moment niet om heen dat ze heus geen kerstmutsen meenemen naar de Grolsch Veste) die allemaal zaten te joelen en schreeuwen, waarschijnlijk om hun status enigszins te verbeteren voor zover dat kan met onnozel geschreeuw. En natuurlijk kon ik het niet laten om eens lekker een gesprek te beluisteren en die twee zaten alleen maar te vloeken en schelden en stoere praatjes te houden over hoeveel bier ze wel niet ophadden in de ochtend. Jaaaaaa – die zullen vast de traditionele manier van kerstvieren aanhouden, toch? Kuch.

Nee, ik denk dat kerstmis als enige het doel heeft om lekker samen gezellig te zijn met familie, kalkoenen te braden en te eten, om je huis gezellig te verlichten en om fijne geurkaarsjes aan te doen. En voor sommige mensen liggen er ook nog cadeautjes onder de kerstboom, natuurlijk.

Natuurlijk zijn die cadeautjes onder de kerstboom heel leuk (en vooral als je daarnaast ook nog eens sinterklaas hebt gevierd – dubbel plezier!) en de aroma van die geurkaarsjes is heerlijk om op te snuiven. Jammer dat die kerstlichtjes aan de trapleuning je alleen verhinderen niet van de trap te vallen, en niet ook even je mentale toestand verlichten. En jammer dat je altijd van die mensen hebt die het leuk vinden om de boel lekker te verzieken terwijl je moeder zo haar best heeft gedaan iedereen tevreden te houden en de boel gezellig te maken. En jammer dat haar dochter haar dan weer moet gaan troosten. Wat een sukkels op deze wereld.

Maar goed, fijne kerst allemaal!

Vooroordelen

14/12/2009

Howdyhoo,

Pff. Dat is even de enige kreet die ik uit mijzelf kan krijgen. Gebrek aan woorden die in mijn hoofd ronddwalen, gebrek aan inspiratie voor een blog – maar wel zin om iets te schrijven. Verder niet echt behoefte om specifiek iets te gaan doen. Ik heb alleen heel veel zin een detective te kijken, maar zo’n aflevering duurt ongeveer twee uur en dan beland ik te laat mijn bed in en zit ik morgen als een zombie in de stoel bij de tandarts. Of nou ja – dat zit ik sowieso. Dus misschien kan ik best wel een detective kijken. Hmm. Twijfels.

Weet je trouwens waar ik mij echt zo aan erger? Vooroordelen. En dan ook de vooroordelen in de ‘alle moslims zijn terroristen’-trant, maar ook dat mensen dom uit gaan van iets terwijl er iets heel anders, of juist veel meer achter zit. Weet je wel, dat als er een meisje met grote borsten, blond haar en roze nagellak langskomt, het gelijk een zogenaamde ‘huppelkut’ is. Daar heb ik zò’n hekel aan. Ik heb een hele goede vriendin die blond haar heeft, grote borsten en ze draagt wat dan hedendaags de mode is – maar achter die mode en cup weetikveelwat zit een heel groot hart. Eén van mijn beste vriendinnen is wat dikkig, maar zij is één van de mooiste mensen die ik ooit heb gezien – en dat meen ik uit de grond van mijn hart. Mijn vriend zal snel als asociaal worden beschreven omdat hij dreadlocks heeft, een bandana draagt, een gouden slavenarmband heeft en dergelijke – maar hij heeft wel de mooiste ogen op deze wereld en is ZEKER niet asociaal. Alles behalve zelfs.

Oh – en er zijn natuurlijk ook nog genoeg vooroordelen over mij te bedenken. Ja – echt zo’n gekke waus die alleen maar blowt en drinkt, de helft van de tijd niet op school aanwezig is en het toch voor elkaar krijgt om goede cijfers te halen – oh, dat zal dan wel door het spieken komen, hè? En die ene die omgaat met een vriendin met alle kleuren haar, broeken en vesten, die omgaat met een jongen die vast wel homo zal zijn omdat hij een roze pet heeft, die een asociale ganster-vriend heeft en een blonde blijvenzitter. Ja – wat zal dat een dom mens zijn, zeg. Ha ha, stelletje sukkels. En waar ik me ook heel erg aan erger is het feit dat mensen altijd zo zeuren dat ik ‘een perfect’ leven heb, ‘alles mag’ en ‘alles voor elkaar krijg’. Oh ja – ik heb een goed leven. Een hele boel vrienden, overal te vinden en die ook altijd mijn dag weer wat fleuriger en rooskleuriger maken. Ik heb altijd wel wat te doen in het weekend, en heb ik een uitzonderlijk weekend en blijf ik thuis, dan geniet ik daar ook bijzonder erg van. Ik heb een hele mooie, lieve vriend waar ik zo eens in de week naast in slaap mag vallen, ik doe een goed niveau op school en haal hoge cijfers, ik doe vaak veel dingen die God, JHWH, Allah, Brahman, Boeddha of wie dan ook verboden heeft en wordt nooit betrapt op die dingen enzovoort.

Maar dat bekent lang niet dat in mijn hoofd alles net zo rooskleurig (ha – leuk woord), en zo mooi klinkt als wat hier boven staat. Er zijn ook genoeg nadelen op te noemen in mijn leven, maar daar probeer ik gewoon beetje bij beetje goed mee om te gaan. Dat maakt een leven leuk. Goed omgaan met de goede dingen, maar ook met de slechte dingen en meer genieten van de leuke dingen dan balen van de slechte dingen. Maar dat bekent niet dat ik een perfect leven heb, alles mij zo makkelijk afgaat en dat ik alles mag wat maar kan. Dat kan ook gewoon betekenen dat ik probeer te houden van het leven. Of ik lul nu een eind heen terwijl ik echt wel een wonderbaarlijk perfect leven heb. Ik geniet er in ieder geval van zolang het nog kan!

En nu ga ik Waking the Dead kijken. Natuurkunde kan mijn mooie, strakke kont likken en de tandarts mijn mooie, witte tandjes.

Tschüs!

Bijn’s Blog #2

06/12/2009

Howdyhoo,

Op dit moment is het 06 12 ’09.
Oftewel: zondag zes december tweeduizendnegen. Dat betekent dat het over 14 dagen (en dat zijn weer twee weken! Pff wat een intelligentie)  zeven maanden geleden is dat ik hier een blog schreef en hier überhaupt kwam. Verder betekent het dat ik nu eigenlijk fuck you’s van Engels zou moeten leren (examenidioom), dat het regent in het mooie Goor, dat mijn nek en rug pijn doen en dat ik best een grafhumeur heb. Verder betekent de datum ook helemaal niets en kan het aan mijn kont vastroesten. Apart. Zo’n datum.

Ahum, ik ben niet langs gekomen om na te denken over een datum, en al helemaal niet over een datum waar het winter is en het niet sneeuwt maar regent. Ik kwam eigenlijk alleen maar even zeggen aan mijn trouwe lezers (…ja, ik zie de muur al staan) dat ik vooral niet barst van de inspiratie (zelfs niet na over twee weken zeven maanden rust te hebben gehad) maar dat ik toch maar eens wat ga schrijven. Waarschijnlijk op een hele andere manier dan voorheen, want ik ben niet echt meer zo’n frustrated pussy meer (ik heb ook geen frustrated pussy, trouwens, voor de mensen die daar aan dachten) alhoewel het klagen wel wat in mijn karakter zit (subtiele blik naar mijn omgeving, misschien?).

Dus. Daar gaan we dan. Denk ik.
Alleen niet nu. De fuck you’s gaan voor.
Joechei all over the place.
x

Goedendag,

Ja – daar ben ik weer. Ik ben zoals gewoonlijk weer druk en zo, maar vanavond kan ik lekker zitten, ga ik vroeg naar bed en sta ik morgen lekker fit en gezond op. Isn’t that a great idea? Ja ja.

Muziek. Ja, bijna iedereen luistert er wel naar. Muziek is het fijnst, het mooist om naar te luisteren, vind ik. Als ik ergens van kan genieten, dan is het van muziek en dat meen ik uit de grond van mijn hart. Muziek gooit wat leven in het uitzicht van saaie weilanden, het sluit je eventjes af van de wereld als je dat nodig hebt, het inspireert je en herinnert je aan goede tijden. Maar ook aan de slechte tijden, en dat heb ik heel speciaal met één lied. Dat lied is Your own Disaster van Taking Back Sunday. Het is een heel zielig nummer eigenlijk en ik hoorde het gister weer voor het eerst in een lange tijd. Nu heb ik hem weer op mijn computer staan en raad eens, nu luister ik hem alweer.

Nou – waarom zou ik in godsnaam een lied luisteren wat me aan moeilijke of pijnlijke tijden herinnert? Ik ben waarschijnlijk één van de enigen die dat graag doet. Ik denk terug aan hoe ik ooit was, hoe ik toen dacht en hoe ik toen deed, en hoe ik dat verbeterd of verslechterd heb. Daar leer je van en dat vind ik heel belangrijk, want je gaat nooit voor niets door een moeilijke tijd heen, echt niet. Ik word er dan ook wel weer heel sentimenteel van, natuurlijk, en zo’n mooi lied als dit gaat ook altijd gepaard met tranen, maar het zet me wel aan het denken.

Ik ken iemand, L. Even ter informatie: zij is één van de mooiste mensen die ik ooit heb gezien. En niet op de magere-model-makeup-foundation-hakkenvan12381902cmhoog-manier of iets dergelijks, maar haar mooiheid van binnen straalt ze zò erg naar buiten uit, en dat waardeer ik heel erg. En ik vind het zo doodzonde dat ze dat zelf niet doet. Deze blog is daarom ook speciaal voor haar.

Ik ben niet van plan haar hele naam hier openbaar neer te zetten, vandaar de afkorting ook. Ik weet dat ze zich door moeilijke situaties moest slepen en dat God (voor hen die in hem geloven) ook niet altijd zo van haar hield, maar ik vind het wel onwijs knap dat ze nu is geworden wat ze nu is. Dat kunnen niet veel mensen zeggen, en dat bewonder ik ook heel erg. De negatieve gedachten en tweede, derde, vierde of hoeveelste stemmetjes dan ook, zijn ook nog niet uit haar hoofd, maar die slaan we er samen wel uit.

Misschien niet veel wat ik wou zeggen, maar ik wou even laten weten that you’ll get there and I’ll be with you, beside you.
x

(im)perfectie?

06/05/2009

Howdie.

Lang weggeweest, as usual. Ik ben druk, druk, druk en ik probeer de meeste dingen even op een rijtje te zetten en daar passen nu geen weblogs en schrijfsels tussen, hoewel ik dat natuurlijk wel jammer vind. Mijn laatste twee maanden van school zijn ingegaan en ik doe heel erg mijn best om met een goed rapport over te gaan en ik heb het vertrouwen wel dat dat lukt, maar ik probeer ook om veel muziek te maken aangezien ik dat vooral aan het begin van het jaar nogal verwaarloosd heb. Zonde, ja.
Ik heb trouwens ook tegenwoordig (sort of) een sociaal leven. Weet je dat dat heel veel energie en tijd kost? En dan zeggen ze nog dat het gezond is ook – ik raak er alleen maar moe van en het is ook niet zo goed voor mijn hoofdpijn. Maar hé, wat vrienden om je heen kan nooit wat kwaad, toch? Daarnaast heb ik toch niet veel beters te doen in mijn leven, dus een stickie opsteken in het park kan d’r altijd bij, hè.

Ik, persoon vol met agressie en irritaties, heb natuurlijk altijd wat te zeuren. Dat zit in mijn karakter en zal waarschijnlijk ook nooit weggaan. Je kan het ook streben noemen, trouwens. Ik houd van verbeteringen, ik ben perfectionistisch, maar ik ben ook een ontzettende pessimist hoewel ik altijd heel erg mijn best doe het te verbergen. Jammer dat ik daar altijd in faal. Ik denk overigens wel heel makkelijk; niet zwart-wit (daar ken ik er wel wat van), maar heel makkelijk en niet zo drama. Ik haat drama – ik krijg daar echt ontzettende hoofdpijn van. Maar hoeveel ik ook zeur over dat de wereld eens moet leren van haar fouten, dat mensen eens moeten zeggen waar het ècht op staat, dat mensen altijd een hele seizoenbox GTST maken van de vraag waar het antwoord al zò overduidelijk is, er zijn altijd mensen die nog meer zeuren dan ik. Ja, dat is echt mogelijk. Echt waar. Ik ken er wel een paar, en daar krijg je pas echt hoofdpijn van. Drie weken lang gehersenspoeld achter de pc zitten tipt d’r zelfs niet aan; een week zonder koffie ook niet.

Ik hoor mensen heel vaak zeuren dat anderen ‘perfect’ zijn of iets in die richting. Ik ken iemand (hoihoi? recognition anyone?) die het heel vaak .. gepast vindt mij ‘perfect’ te noemen. Even ter informatie, hoor, voor degenen die het nog niet doorhebben: niemand is perfect of iedereen is perfect. Kies zelf: de optimisten kiezen waarschijnlijk voor het tweede, en de pessimisten voor het eerste, maar het bestaat niet dat één iemand perfect is en de andere niet. Wie bepaalt überhaupt (im)perfectie? Zeg dat je dat heel goed zelf kan, maar nìemand kan objectief over zichzelf oordelen dus zo goed zal je het vast niet kunnen, believe me. Een ander kan ook zeggen dat iemand perfect is, maar dat betekent nog niet dat het vaststaat – ten eerste; als één iemand dat vindt, vindt iedereen dat dan ook? Nee, natuurlijk niet > meningen verschillen. Dus rot een eind op met je perfectie en je imperfectie – je bent een mens en ga d’r maar lekker vanuit dat je perfect of juist niet perfect bent, maar kom er dan niet mee naar mij toe kakken want dat hele perfecte versus imperfectie is veel te zwart-wit voor mij.

Oh, trouwens. Als je een compliment krijgt over dat je iets leuk hebt zitten of dat iets perfect past bij iets anders: ga het dan absoluut niet ontkennen, dat komt nogal over alsof je de hele wereld wil laten weten dat je een slecht zelfbeeld hebt. Ja. Kinda sneu, hè? Dus – krijg je een compliment? Bedank dan vooral iemand en ga niet gelijk gillen dat het niet zo is, want ik heb al hoofdpijn genoeg van dat sociale leven van mij.

Groeten vanuit Overijssel.

My Exodus

18/03/2009

Howdie!

Omdat ik nogal héél, héél erg veel gebrek aan inspiratie heb post ik gewoon een gedicht die ik daarnet geschreven heb. Too tired and too sjaaguuurijniiieeg.

 

My Exodus

Thousands of eyes I’ve seen
Thousands of lifes I felt.
But no one can replace
that one, sweet memory.

Many feeling I heard dying
Many rows flew around.
But nothing is as sweet as
the solitude dominating my life.

One of thousands I lost
And one of thousands I’ll never
ever embrace.
cause this life is insane
and this is my very sweet
Exodus.

Never I planned to be a part
of the hate flowing in your veins.
But at the same time I love
killing your oxygen.

One time I’ll spare your tears
Thousand times I’ll enjoy
your screams, your dreams, your streams,
full of repressed pain.

One of thousands I cried
And one of thousands I’ll never
ever embrace.
’cause this life is killing all this
and this is my very sweet
Exodus.

I promise to be true to your movements
of screaming nightmares.
I promise to be true to your dextrose
I taste in your flowing blood.

But I’ll never come back
as I planned or wanted to do.
’cause this is my one last
Exodus.

My way back Home

16/03/2009

Howdie,

Wauw – ik ben hier echt heel lang niet meer geweest. Mijn inspiratie vult zich de laatste tijd niet meer zo bij en mijn energie vliegt ook nogal vaak weg dus ik heb of geen zin om te schrijven, of ik heb de tijd niet eens. Saai, hè? Ik blijf vandaag ook thuis omdat ik echt niets anders kan dan zitten en liggen en schrijven en TV kijken – en zeg dat dat o zo leuk is, ik moet nog een heel boek van Nederlands uitlezen maar val telkens na vier regels al in slaap en als ik wakker word ben ik die regels allang vergeten ^^ En oh, als ik dan eens de tijd heb om te slapen dan lukt het niet en dan slaap ik, zoals vandaag, van half1 tot 4uur ‘s nachts. Joepieeeeee.
Ik heb zelf wel drie schrijfseltjes, trouwens, maar ik post ze niet gelijk alledrie – dan hebben jullie nog wat te goed van me.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

My way back Home

Another voice screamed
‘Walk on down in your
sweet, lovely heart.’

Another day said
‘Let the angels in and
heal your broken heart.’

Another hour whispered
‘Leave behind the bloody
veins in your customised life.’

It doesn’t matter what
way I love
Nor which words I chose.
I just want a direction
lead me to a place
called Home.

Another week I found
the long-tasting hope
without losing control.

Another fire I burned away
the long lost luck,
burning in my eyes.

Another wing I had to cry
for a longer kiss
as my one last Goodbye.

It doesn’t matter
how many lifes I regret
Neither the pain I have to blow away.
I just want a star
to bring me to a place
called Home.

It doesn’t matter
how many dreams I fight
Nor the silence I decide to kill.
I just want a life
to send me to a place
called Home.

Howdyhoooo.

Door bepaalde omstandigheden (bijvoorbeeld de hindernis ‘school’ en de kwelling ‘huiswerk’) heb ik inderdaad best lang niet meer geblogd; geen tijd en ook totaal geen inspiratie. Op dit moment heb ik dat ook totaal niet, maar ik hoop dat ik wel wat bij elkaar weet te flansen door wat onzin te lullen. Wat ik praktisch altijd doe, ter informatie.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dus – 23 februari 2009 om 06.00 uur ging mijn wekker af. Even ter info; dat was pure horror want ik had een leuk ‘good morning’-toontje op mijn mobiel staan waarna ik het een dikke mep had gegeven. Ik kon de verleiding het linearecta in een gracht (die hier niet eens in de buurt is, maar okie) gooien nèt op het nippertje weerstaan en werd natuurlijk strontchagrijnig als een zombie wakker. Kleding vergeten klaar te leggen, niet wetend wat ik aan moest doen, eten vergeten, van de fiets gedonderd met een kuthoofd, vingers tussen de deur gekregen en de helft van mijn boeken vergeten. Oh, dat laatste gebeurt trouwens zo’n beetje altijd; niet alleen de maandag na de vakantie. Nadat al die dingen me zo’n beetje hadden gehinderd (empêcher! Hah, ik heb Frans geleerd voor God’s sake!) kwam ik toch op tijd aan bij de trein en ging ik zo heeeeeeeeeerlijk en hartstochteliiiiiiiijjjjjjkk en vooral héél, héél, réte BLIJ naar school.

Eerste 2 uur techniek. Even voor de mensen die het nog niet hadden ingeschat: ik ben héél héél erg niet technisch ingesteld en ik sla ook gemiddeld elke twee weken zes spijkers in mijn vinger als ik toch maar weer een verwoede poging doe wat schilderijtjes aan mijn kamermuur te hangen omdat ik de twee weken daarvoor de moed had opgegeven (vanwege die zes gaten in mijn vingers, uiteraard). Daarnaast heb ik meestal dat een muur instort als ik het aanraak met mijn vaders boormachine en weet ik nog steeds niet wat een blokhaak is.. of is het een blokhout? Houthaak? Ach, verzin maar wat.

Dus, na die gezellige twee uur techniek hadden we muziek waar we alleen gingen toekijken hoe anderen een beetje vals aan het zingen waren. Daarna hadden we wiskunde wat ik natuuuuuurlijk niet af had (joh, zou je denken? Jacobijn die wiskunde niet afheeft? Humorrrr!). Daarop volgde nog iets wat een Engelse les moest voorstellen, een uur waar iedereen elkaars ogen uitstak met wat linialen en de achterkant van een potlood (wat ook wel tekenen heet) en de geweldige maandag na de vakantie eindigde met de o zo beruchte lessen Nederlands. Auw. Dat deed pijn. Ik háát Nederlands – kan je het je voorstellen? Ik schrijf me elke dag naar de andere kant van Goor (niet erg ver, vandaar) en ik haat Nederlands. Ach – het zal wel aan de methode liggen, hè. Saai.

Natuurlijk, na die vermoeiende schooldag ging ik zo snel mogelijk naar huis! Gauw de fiets op naar het station, trein van kwart voor 4, kwart over vier thuis… Ik douchen en met chocola op de bank zitten.

Oh kut, ik moet nog naar muziekles. JOEPIEEEEEEEEEEEEE!